Een lütt Belewnis vun 1925 as Blomenstruuß
op „Fritz Ebert“* sien Graww.
vun Friedrich Schnoor- Hamburg 1925
No Fierobend weer`d!—Vun morgens freuh bit loot
Harr ick vör`d Füür in unse Warkstell stohn.
Nu wull ick geern mol snacken een lüttes Wort
Un deh den`n Obend no`n Kroog henngohn.
Ick sett an`n Disch mi recht gemütlich dohl
Un födder mi to drinken denn ok wat.
Kiek in de Zeitung rinn un lees` eersmol; —
Denn vör mi leeg dat neeste Obendblatt.
Mi gegenöwer seet een ooln Herrn;
So twüschen sößdig, söbendig he woll weer;
De wull as mi dat schien, wat frogen geern;
He see denn ok: „Verzeih, dat ick se stöhr!
Se lesen Politik, as ick dor seh.
Nu much ick geern mol Ehre Meinung heurn.
Sehn`s, ick bünn ollt, mi is`d bald eenerlei;
Mien beten Geld, dat deh ick all verleern.
Nu hebbt wi jo`n Präsident,
Den`n Hindenburg.“*— He wies` so no de Wand, —
„Dor hangt sien Bild!—wat jedes Kind jo kennt;
Is he de rechte Mann woll för uns Land?“
„De Rechte is he seker, dat is wohr!“
See ick to em „dor twiewel ick nich an.
Doch ob he ut`n Dreck uns holt de Koor,
dat kann ick Ihn´n nich segg`n, mien gode Mann“.
Nu seet an`n Disch ok noch`n drütten Herrn,
De harr dat heurt un see denn nu rech luud:
„Dat mutt uns all`s eers de Tokunft lehrn,
In een poor Johr süht villich anners alln`s ut!
Woll is de Hindenburg jo sehr bekannt.
un as de Krieg to Enn, lööp he nich weg.
Sien Bild hangt, as wi seht, hier an de Wand. —
Ob he uns helpen deit? — Ick weet nich recht!
He is een ool`n Mann, un wull nich ran.
Man hett em drängt direkt, man hett em quält.
Woll lewer harr he sehn, dat gleubens mi man,
Wenn se för em een`n Annern harrn wählt.
Dat Präsident he wör, dat weer mol kloor!
Bi em, dor meuk dat eenzig blot de Noom`n.
Un nu steiht he as „Retter“ denn ok dor! —
Nu ward woll beder warrn mit unsen Kroom!“
„So, meen`n Se dat?“ segg ick, „ick gleuw nich doran.“
„Dat doh ick ok nich!“ antwort he mi gliek,
„Man wat mi opfallt, dormools wull Keen ran.
Dor harrn se Angst woll för de Republik!
In swööre Tied, dor dreug „uns` Fritz“ de Fohn!
He hett dörch Störm uns feuhrt un düster Nach. —
Doch leider müß to freuh he von uns gohn!“ —
Nu slöppt he in sien Heimot still un sach.
Wi gönnt de Roh em, denn he hett se verdeent! —
An siene Stell, dor steiht nu düsse Mann.
Doch, ob he mit uns Volk dat beder meent
As et „Fritz Ebert“ dohn? — Ick twiewel stark doran.
Woll hangt sien Bild hier boben an de Wand;
Dat`s för de Lüüd, un süht ok no wat ut.
Doch sehn se mol,”—He lang so mit de Hand
In siene Rocktasch, krigg een Koort herrut.
„Hier heww een Bild ick, billig is`d un lütt,
Dat dreeg ick ümmer bi mi; `ìs all ganz swatt.
Doch häufig krieg ick`d rut, wenn`d keener süht
Un ick alleen bün un bekiek mi dat.
Dat is mi mehr wert as dat an de Wand!
Un geew ick ok för keen Geld wedder her.
Wenn ick`d bekiek, denk ick: schood üm unser Land,
Dat düsse Mann to freuh müß in de Eer.
Denn strook ick sach em öber dat Gesich, —
Den`n de uns` Föhrer weer in deepste Not!
Snack lies`to em: „Dien Volk vergitt Di nich. —
„Fritz Ebert,“ Du leewst!—Du büst nich dot!“
* * *
Aus Wikipedia:
*Friedrich Ebert (* 4. Februar 1871 in Heidelberg;
† 28. Februar 1925 in Berlin) war ein deutscher
Sozialdemokrat und Politiker. Er war seit 1913
Vorsitzender der Sozialdemokratischen Partei
Deutschlands und amtierte von 1919 bis zu sei-
nem Tode als erster Reichspräsident der Weima-
rer Republik.
Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und
von Hindenburg (* 2. Oktober 1847 in Posen;
† 2. August 1934 auf Gut Neudeck, Ostpreußen)
war ein deutscher Generalfeldmarschall und Poli-
tiker. Im Ersten Weltkrieg übte die von ihm geführ-
te Oberste Heeresleitung von 1916 bis 1918 quasi
diktatorisch die Regierungsgewalt aus. Hindenburg
wurde 1925 zum zweiten Reichspräsidenten der
Weimarer Republik gewählt. Nach seiner Wieder-
wahl 1932 ernannte er am 30. Januar 1933 Adolf
Hitler zum Reichskanzler.
fiete4
Donnerstag 02.03.2017, 12:59
Dat Bild
Plattdeutsches Gedicht von Friedrich Schnoor
Een lütt Belewnis vun 1925 as Blomenstruuß
op „Fritz Ebert“* sien Graww.
vun Friedrich Schnoor- Hamburg 1925
No Fierobend weer`d!—Vun morgens freuh bit loot
Harr ick vör`d Füür in unse Warkstell stohn.
Nu wull ick geern mol snacken een lüttes Wort
Un deh den`n Obend no`n Kroog henngohn.
Ick sett an`n Disch mi recht gemütlich dohl
Un födder mi to drinken denn ok wat.
Kiek in de Zeitung rinn un lees` eersmol; —
Denn vör mi leeg dat neeste Obendblatt.
Mi gegenöwer seet een ooln Herrn;
So twüschen sößdig, söbendig he woll weer;
De wull as mi dat schien, wat frogen geern;
He see denn ok: „Verzeih, dat ick se stöhr!
Se lesen Politik, as ick dor seh.
Nu much ick geern mol Ehre Meinung heurn.
Sehn`s, ick bünn ollt, mi is`d bald eenerlei;
Mien beten Geld, dat deh ick all verleern.
Nu hebbt wi jo`n Präsident,
Den`n Hindenburg.“*— He wies` so no de Wand, —
„Dor hangt sien Bild!—wat jedes Kind jo kennt;
Is he de rechte Mann woll för uns Land?“
„De Rechte is he seker, dat is wohr!“
See ick to em „dor twiewel ick nich an.
Doch ob he ut`n Dreck uns holt de Koor,
dat kann ick Ihn´n nich segg`n, mien gode Mann“.
Nu seet an`n Disch ok noch`n drütten Herrn,
De harr dat heurt un see denn nu rech luud:
„Dat mutt uns all`s eers de Tokunft lehrn,
In een poor Johr süht villich anners alln`s ut!
Woll is de Hindenburg jo sehr bekannt.
un as de Krieg to Enn, lööp he nich weg.
Sien Bild hangt, as wi seht, hier an de Wand. —
Ob he uns helpen deit? — Ick weet nich recht!
He is een ool`n Mann, un wull nich ran.
Man hett em drängt direkt, man hett em quält.
Woll lewer harr he sehn, dat gleubens mi man,
Wenn se för em een`n Annern harrn wählt.
Dat Präsident he wör, dat weer mol kloor!
Bi em, dor meuk dat eenzig blot de Noom`n.
Un nu steiht he as „Retter“ denn ok dor! —
Nu ward woll beder warrn mit unsen Kroom!“
„So, meen`n Se dat?“ segg ick, „ick gleuw nich doran.“
„Dat doh ick ok nich!“ antwort he mi gliek,
„Man wat mi opfallt, dormools wull Keen ran.
Dor harrn se Angst woll för de Republik!
In swööre Tied, dor dreug „uns` Fritz“ de Fohn!
He hett dörch Störm uns feuhrt un düster Nach. —
Doch leider müß to freuh he von uns gohn!“ —
Nu slöppt he in sien Heimot still un sach.
Wi gönnt de Roh em, denn he hett se verdeent! —
An siene Stell, dor steiht nu düsse Mann.
Doch, ob he mit uns Volk dat beder meent
As et „Fritz Ebert“ dohn? — Ick twiewel stark doran.
Woll hangt sien Bild hier boben an de Wand;
Dat`s för de Lüüd, un süht ok no wat ut.
Doch sehn se mol,”—He lang so mit de Hand
In siene Rocktasch, krigg een Koort herrut.
„Hier heww een Bild ick, billig is`d un lütt,
Dat dreeg ick ümmer bi mi; `ìs all ganz swatt.
Doch häufig krieg ick`d rut, wenn`d keener süht
Un ick alleen bün un bekiek mi dat.
Dat is mi mehr wert as dat an de Wand!
Un geew ick ok för keen Geld wedder her.
Wenn ick`d bekiek, denk ick: schood üm unser Land,
Dat düsse Mann to freuh müß in de Eer.
Denn strook ick sach em öber dat Gesich, —
Den`n de uns` Föhrer weer in deepste Not!
Snack lies`to em: „Dien Volk vergitt Di nich. —
„Fritz Ebert,“ Du leewst!—Du büst nich dot!“
* * *
Aus Wikipedia:
*Friedrich Ebert (* 4. Februar 1871 in Heidelberg;
† 28. Februar 1925 in Berlin) war ein deutscher
Sozialdemokrat und Politiker. Er war seit 1913
Vorsitzender der Sozialdemokratischen Partei
Deutschlands und amtierte von 1919 bis zu sei-
nem Tode als erster Reichspräsident der Weima-
rer Republik.
Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und
von Hindenburg (* 2. Oktober 1847 in Posen;
† 2. August 1934 auf Gut Neudeck, Ostpreußen)
war ein deutscher Generalfeldmarschall und Poli-
tiker. Im Ersten Weltkrieg übte die von ihm geführ-
te Oberste Heeresleitung von 1916 bis 1918 quasi
diktatorisch die Regierungsgewalt aus. Hindenburg
wurde 1925 zum zweiten Reichspräsidenten der
Weimarer Republik gewählt. Nach seiner Wieder-
wahl 1932 ernannte er am 30. Januar 1933 Adolf
Hitler zum Reichskanzler.
Friedrich Schnoor, 1925